fantastyka.info.pl

Nareszcie jakaś dobra wiadomość!
Już dawno nie czekałam na żadną książkę tak, jak na tą. Byle ją tylko szybko wydali...

Jeśli się wybierasz na Polcon, to będzie się w nią tam można zaopatrzyć (jeśli niebo nie pospada nam na głowy).

Pożyczyłem od agrafka i przeczytałem z przyjemnością, nie zaprzeczę. Jest to po Sapkowskim i Kresie kolejny autor, który może stać się KIMŚ w polskiej fantasy. Ale peany poprzedników są moim zdaniem mocno na wyrost. Po kilku miesiącach nie bardzo pamięta się tę książkę. Jest to dobra, sprawnie napisana pozycja - to wszystko i aż wszystko. Nie mogę jednak wykluczyć, że w przyszłości autor mnie jeszcze zaskoczy. Jak to mówią potencjał jest.

Peany wzięły się stąd, że Wegner wszedł na ruiny. Sapkowski nie pisał nic od jakiegoś czasu, zresztą troszkę się chyba w sobie zagubił, a Kres nie napisał dawna nic w ogóle. Pięknie sobie wprawdzie radził w fantasy Szostak a sympatycznie Dębski, obaj czynili to jednak na swój sposób, daleki od tego, co mali chłopcy lubią najbardziej - czyli od twardych opowieści o twardych mężczyznach z twardymi mieczami, twardo żyjących w twardym świecie.
Wegner rozgościł się więc w opuszczonym zamczysku, odkurzył go i lekko przebudował po swojemu; zaciągnął się pod sztandar, pod którym nikt dawno nie walczył, a którego łopotania wypatrywały tłumy wygłodniałych czytelników.
A że przy tym wszystkim bardzo zgrabnie i wciągająco, a i z emocjami pisze, to i nic dziwnego, żeśmy go przyjęli z radością.

no, czyli mamy twarde fantasy!

I priapizm :D
(NMSP)
A żeby nie być całkiem offtop:

Ja tam pamiętam. Jak cholera proza Wegnera zasiada w jakimś zakątku i daje się nawet po dłuższym czasie zdefiniować. Pytanie tylko na ile Wegner podoła naszym oczekiwaniom i podtrzyma (a może podwyższy?) poziom swoich opowiadań?

Ja też pamiętam i to całkiem nieźle.To właśnie rzadki przypadek, że mam w pamięci tyle sytuacji, scen, emocji, które towarzyszyły mi podczas lektury.I bardzo chętnie kiedyś jeszcze wrócę do tej lektury. To pewne.

Polać, dobrze gada!

hehehe...nie odmawiam, nie odmawiam...

Wkrótce zaś czeka nas, mam nadzieję, kolejna uczta.

Robert M.Wegner poinformował o zakończeniu prac nad książką "Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód".

Zgodnie z zapowiedziami książka będzie składać się z dwóch części:

Wschód:

"I będziesz murem"

"Najlepsze, jakie można kupić..."

"Koło o ośmiu szprychach"

"Oto nasza zasługa"

Zachód:

"Światło na klindze miecza"

"Sakiewka pełna węży"

"Objęcia miasta"

"Rzeka wspomnień"


Nie została jeszcze ustalona ostateczna data wydania.

Żródło: Katedra

Katedra zaprezentowała też "wschodnio-zachodnią" okładkę. Książka ma mieć 688 stron więc zapowiada się masa wspaniałego (oby!) czytania. Data wydania: 7 Wrzesień 2010.

Jak sądzicie, jak będą wyglądać, o czym mówić i czym się różnić opowieści z tych stron? Moim zdaniem będzie to coś na zasadzie kontrastu słowiańsko-gotyckiego. Cokolwiek by to oznaczało oczywiście.

Znamy już po jednym opowiadaniu z każdej części (choć RMW zarzeka, że sporo przy redakcji pozmieniali) i nie wiem, czy Wschód jest specjalnie Słowiański. Ani czy Zachód gotycki. Ale będzie miejski, to wiemy.

Wiesz, to tylko moje przypuszczenia odnośnie tej "słowiańskości-gotyckości". Analogicznie z tym, że północ kojarzy się z zimą, mrozem itp. a południe z pustynią i klimatami arabskimi.

Gdzie zostały opublikowane wymienione przez Ciebie opowiadania i które to? No i jak wrażenia z lektury?

W SFFiH. "I będziesz murem" oraz "Światło na klindze miecza". Wrażenia b. dobre. Na wschodzie bohater zbiorowy pod postacią kompanii nietypowych najemników pod wodzą eks-generała. Na Zachodzie portowe miasto i złodziej Altsin. Nic więcej powiedzieć się nie da.

Rozumiem. Dzięki. Cieszy mnie, że odebrałaś je bardzo dobrze. To podtrzymuje nadzieje na bardzo dobrą czytelniczą ucztę.

A tu... Niespodzianka!

Od razu wyjaśniam - Ziuta jest chłopczykiem. Tfu, tfu, co ja mówię: MĘŻCZYZNĄ!

Być może gupi jestem ale nie kumam okreslenia "słowiańsko-gotycki". Jak dla mnie gotyk to wciaż styl w architekturze.Ale mogę się mylić, bo szkoły dawno pokończyłem...

A zastanawiałem się. Przepraszam.

Niepco, chodziło mi o Słowian i Gotów. Byc może powinno być "słowiańsko-gockie".

Nie ma za co. Pomimo bycia stuprocentowym mężczyzną, bardzo cenię swój kobiecy aspekt duszy